َُدل نوشتها

دوست داشتن از عشق برتراست.عشق يك جوشش كور است

اما دوست داشتن پيوندي خوداگاه از روی بصیرت روشن وزلال......

یه زخم کهنه روی بالم
یه آسمون که چشم برام نیست
به غیر واژه ی غریبی
چیزی توی ترانه هام نیست

حتی یه آیینه پیش روم نیست
که اسمم و یادم بیاره
تنها ترین مسافر شب
تو خلوتم پا نمی ذاره

ازم نخواه با تو بمونم
تو هیچی از من نمی دونی
اگه بگم راز دلم رو
تو هم کنارم نمی مونی

دل من از نژاد عشقه
از تو و از ترانه لبریز
یه دنیا غم توی صدامه
مثل سکوت تلخ پاییز

من یه پرنده ی غریبم
من از نژاد آسمونم
میون این همه ستاره
من یه شهاب بی نشونم

ازم نخواه با تو بمونم
تو هیچی از من نمی دونی
اگه بگم راز دلمو رو
تو هم کنارم نمی مونی

کنار سیب و رازقی نشسته عطر عاشقی

من از تبار خستگی بی خبر از دلبستگی

عـــــاشقــــــم

ابر شدم صدا شدی شاه شدم گدا شدی

شعر شدم قلم شدی عشق شدم تو غم شدی

لیلی من . دریای من. آسوده در رویای من

این لحظه در هوای تو گمشده در صدای تو

من عاشقم مجنون تو گمگشته در بارون تو

مجنون لیلی بی خبر در کوچه های دربه در

مست و پریشون و خراب هر آرزو نقش بر آب

شاید که روزی عاقبت آرام بگیرد در دلت

کنار هر ستاره ای نشسته ابر پاره ای

من از تبار سادگی بی خبر از دلدادگی

عـــــاشقــــــم

ماه شدم ابر شدی اشک شدم صبر شدی

برف شدم آب شدی قصه شدم خواب شدی

لیلی . من دریای من . آسوده در رویای من

این لحظه در هوای تو گمشده در صدای تو

من عاشقم مجنون تو گمگشته در بارون تو

چه با شکوه کودکی...زندگی عروسکی

خنده های یواشکی...گریه های دروغکی

سرمشق من اسم تو بود...اسمی مثه جادوی شب

یک اسم از بر کردنی...شعر تماس دست و لب

حادثه ی ساده شدن...شکفتن تو پیش من

دفتر تب کرده ی ما...کاغد مرد و شعر زن

تخته سیاه بی صدا...پر از ترانه های ما

اسم تو شکل قلب من...پای همه جریمه ها

هنوز می خوام از تو بگم...با این دو دست جوهری

بگم که دل ،خط خطی یه...از اون نگاه سرسری

می خوام نترسم سر صف...هنوز می خوام خطر کنم

مثل شبای امتحان...فقط تو رو از بر کنم

چه با شکوه کودکی!

شاید خدا خواسته است که ابتدا افراد نامناسب بسیاری را بشناسی و سپس شخص مناسبی را به این ترتیب وقتی او را یافتی بهتر می توانی شکر گذار باشی .
{ گابریل گارسیا مارکز }شق زمان فراموش می شود و با زمان هم عشق فراموش می شود.
{ اخوان صفا }

می نویسم،می نویسم از تو
تا تن کاغذ من جا دارد
با تواز حادثه ها خواهم گفت
گریه این گریه اگر بگذارد
گریه این گریه اگر بگذارد
با تو از روز ازل خواهم گفت
فتح معراج ازل کافی نیست
با تو از اوج غزل خواهم گفت
می نویسم ،همه ی هق هق تنهایی را
تا تو از هیچ ،به آرامش دریا برسی
تا تو در همهمه همراه سکوتم باشی
به حریم خلوت عشق تو تنها برسی
می نویسم ،می نویسم از تو
تا تن کاغذ من جا دارد....
می نویسم همه ی با تو نبودن ها را
تا تو از خواب مرا به با تو بودن ببری
تا تو تکیه گاه امن خستگی ها باشی
تا مرا باز به دیدار خود من ببری
می نویسم ،می نویسم از تو...
تا تن کاغذ من جا دارد.

چشم،چشم دو ابرو

نگاه من به هر سو

پس چرا نیستی پیشم؟

نگاه خیسِ تو کو؟

گوش،گوش دو تا گوش

دو دستِ باز یه آغوش

بیا بگیر قلبمو

یادم تو رو فراموش

چوب،چوب یه گردن

جائی نری تو بی من

دق می کنم،می میرم

اگه تو دور شی از من

دست،دست دو تا پا

یادِ تو مونده اینجا

یادت می یاد می گفتی

بی تو نمیرم هیچ جا...؟